Tedarikçi çeşitlendirmesi, aynı girdiyi çok sayıda firmadan satın almaktan ibaret değildir; kesinti hâlinde birbirinin yerini alabilecek, ortak arıza noktaları yeterince ayrışmış kaynaklar kurmaktır. Güçlü senaryoda alternatif üreticiler teknik olarak onaylanmış, sözleşmeleri işler, taşıma ve ödeme kanalları kullanılabilir, ek hacimleri de önceden sınanmıştır. Bir kaynağın kaybı fiyatı artırabilir ama üretimi durdurmaz.
Karşı senaryoda şirketlerin adları farklıyken hepsi aynı madene, fabrikaya, limana, sigortacıya veya finansman kanalına dayanır. Satın alma tablosu kalabalıktır; arıza alanı hâlâ tektir. Üstelik gerçek çeşitlendirme kısa vadede daha yüksek birim fiyat, kalite doğrulama gideri ve küçük siparişlerin pazarlık gücünü azaltması gibi maliyetler yaratabilir. Bu yükün tedarikçiye, işletmeye, çalışana ya da tüketiciye nasıl dağıldığı da dayanıklılık hesabının parçasıdır. Pratik ölçü tedarikçi sayısı değil; en büyük ortak bağımlılığın payı, alternatifin devreye girme süresi ve kriz anında kullanılabilen doğrulanmış kapasitedir.