Dublaj yalnız sesi başka dile çevirmiyor; ekrandaki beden ile işitilen oyunculuğu farklı emekler arasında yeniden kuruyor.
Dublaj, bir yapımdaki özgün konuşmaların çevrilip başka seslerle kaydedilerek görüntüyle eşleştirilmesidir. Bu düzende oyuncu bedeni ve yüzü taşır; seslendirme sanatçısı nefes, vurgu ve duygusal ritmi yeniden üretir; çevirmen ile yönetmen de sözü ağız hareketine, kültürel bağlama ve sahnenin temposuna sığdırmaya çalışır. Sonuç bazen karakteri yerelleştirir, bazen de bütün kasaba aynı stüdyoda akrabaymış gibi işitilir. Altyazıyı daha “sahici”, dublajı daha düşük bir zevk saymaksa erişim ihtiyacını, okuma hızını, ev içindeki ortak seyri ve çocuk izleyiciyi tek ölçüye sıkıştırır. Ölçülü ayrım, yöntemi peşinen sıralamak yerine hangi tercihlerin anlamı, oyunculuğu ve erişimi nasıl değiştirdiğine bakmaktır.