Bir kafede çalan şarkının karakter dışarı çıkınca kapının ardında boğuklaşması, diegetik müziğin yalnız işitilen değil, sahnenin dünyasında kaynağı bulunan ses olduğunu gösterir. Şarkı sahneyi duygulandırırken karakterler de onu duyabilir; müzik böylece fon olmaktan çıkıp kapı, mesafe ve oyuncu tepkileriyle mekâna karışır. Bazen en temiz ayrım, birinin sesi kısmaya uzanıp uzanamayacağıdır.