Duvar metni yalnız eseri açıklamaz; izleyicinin neyi önce göreceğini ve hangi soruyu meşru sayacağını da düzenler. Sergi mekânında yapıt, sanatçı veya bağlam hakkında bilgi sunarak erişimi kolaylaştırabilir; fakat kurumsal dili tek okuma rotası gibi kurduğunda yapıtın yanına küçük bir trafik polisi diker. Fazla suskunluk bilgiyi ayrıcalığa, fazla açıklama ise bakmayı doğrulama testine çevirebilir. Bunun nedeni metnin mutlaka taraflı olması değil, karşılaşmanın eşiğine yerleştirilmesidir: çerçeve görünmez görünür ama bakışı gayet görünür biçimde eğer. İyi duvar metnini hüküm dağıtan rehberden çok, esere yaklaşmak için birden fazla kapıyı açık bırakan eşik olarak buluyorum.