Yağmurdan sonra çıplak toprağın yüzeyi sert ve daha az geçirgen bir tabakaya dönüşebilir. Toprak kabuklanması, yüzeydeki agregaların dağılması, ince parçacıkların gözenekleri kapatması ve kuruma sırasında tabakanın pekişmesiyle oluşabilen fiziksel değişimdir. Suyun toprağa girişini yavaşlatıp yüzey akışını artırabilir; fide çıkışını da mekanik olarak zorlaştırabilir.
Her sert yüzey aynı sürecin izi değildir. Sıkışma, tuz birikimi ve canlıların oluşturduğu biyolojik toprak kabukları farklı mekanizmalar taşır; yalnız parmakla sertlik yoklamak teşhis için biraz aceleci bir laboratuvardır. Daha sağlam karşılaştırma, benzer yağışlardan sonra suyun yüzeyde kalma süresini, kabuğun kalınlığı ile çatlama biçimini ve bitki örtüsü bulunan yakın bir alanı birlikte izlemektir. Kabuklanma yorumu, toprak dokusu ve yüzey kullanımının da kaydedildiği tekrarlı gözlemlerde güçlenir.