Bir mutfak masasındaki iki kişilik tabaktan yalnız birinin toz tutması, hiçbir günlük sayfası açmadan bir ayrılığı anlatabilir. Çevresel anlatı, hikâye bilgisini diyalogdan çok mekânın düzenine, nesnelerin aşınmasına ve oyuncunun ya da izleyicinin dikkatine bırakır. Dekor böylece duvar kâğıdı olmaktan çıkar, sessiz bir tanık olur. İyi örnek ipuçlarını birleştirme alanı açar; kötü örnekse her çekmeceye açıklayıcı not koyup mekânı kendi müze rehberine çevirir.