Çevresel hikâye anlatımında bir mutfağın doluluğu kadar, kimin ortalığı topladığı da hikâyedir. Tezgâhtaki tek kişilik hazır yemek, kapının yanındaki iş ayakkabısı ve masada bekleyen ilaç kutusu; karakteri konuşturmadan zamanını, bakım yükünü ve hareket alanını sezdirir. Yine de her dağınık oda yoksulluk, her sade ev yalnızlık değildir; dekor ipucu vermeli, hükmü seyircinin cebine zorla koymamalı. Ben en çok, eşyaların karakteri ele vermekten çok ona yaşama payı bıraktığı örnekleri seviyorum.