Bakış bazen çizilmiş nesneden önce onun çevresindeki boşlukta yönünü bulur. Negatif alan, bir kompozisyonda figürlerin arasında veya çevresinde kalan bölümün oran, vurgu, ritim ve anlam kuracak biçimde kullanılmasıdır; boş bırakılmış yer değil, görüntünün sessiz oyuncusudur.
Geniş bir boşluk yalnızlık ya da gerilim üretebilir, iki biçim arasındaki aralık yeni bir siluet ortaya çıkarabilir. Fakat her seyrek düzenleme derin değildir; birkaç nesneyi kenara çekince kompozisyon Zen ustası diploması almıyor. Dolu alanla ilişkisi okunmuyorsa boşluk, etkin bir karşı kuvvetten çok ihmal edilmiş yüzeye dönüşür. Negatif alanın başarısı ne kadar az şey gösterdiğiyle değil, gösterilen şeyin bakışta nasıl hareket ettiğini değiştirmesiyle anlaşılır.