Bakış eşlemesi seyirciye kimin merakını ödünç alacağını da dağıtır: önce bakan yüzü, sonra bakılan şeyi gösterdiğinde nesne nötr kalmaz; bir karakterin dikkatinden geçerek önem kazanır. Teknik mekânı anlaşılır kılar, fakat kimin bakışının eşleşmeye değer sayıldığı anlatının görünmez oturma düzenidir.