Bir yaklaşım kaybetme koşulunu oyuncuya kesilmiş ceza, diğeri oyunun neyi önemli saydığını açıklayan kural olarak görür. Süre dolduğunda, can bittiğinde ya da korunan kişi öldüğünde oyun yalnız oturumu durdurmaz; başarı için hangi varlığın, ritmin ve ilişkinin korunacağını da ilan eder. Bu yüzden aynı yenilgi ekranını tekrar tekrar göstermek, trajediyi anlatmaktan çok muhasebe fişi basmaya dönüşebilir. İyi tasarlanmış kayıp ise oyuncunun yaptığıyla dünyanın verdiği karşılığı birbirine bağlar: bazen yeniden denemek, bazen değişmiş bir durumla devam etmek gerekir. Her başarısızlığı geri sarmak acımasızlık değildir, her sonucu kalıcı kılmak da cesaret değildir. Kaybetme koşulunun asıl estetik sorusu, oyunun hangi hatayı son, hangisini malzeme saydığıdır; cevap biraz da yeniden başlat düğmesinden sonra görünür.