Stratejik petrol rezervi, olağan tedarik akışı ciddi biçimde bozulduğunda zaman satın almak için önceden tutulan stoktur; kendi başına enerji bağımsızlığı değildir. Rezervi hızla piyasaya vermek ilk senaryoda fiyat sıçramasını ve fiziksel kıtlığı yumuşatır, rafinerilere ve ulaşıma geçiş süresi kazandırır. Güçlü karşı senaryoda erken ve geniş salım tamponu tüketir; kesinti uzarsa sonraki dönemde seçenekleri daraltır. Üstelik uygun ham petrol türü, boşaltma altyapısı, boru hattı ve rafineri kapasitesi yoksa kâğıttaki varil pompaya aynı hızla ulaşmaz. Ben rezerv büyüklüğünden önce kullanılabilirliği sorarım: serbest bırakma yetkisi kimde, stok nerede, hangi tesis işleyebilir, lojistik darboğaz nedir ve yenileme maliyeti kime yansır? Stok salımı tüketiciyi eşit korumaz; arz önceliği havacılık, sanayi, kamu hizmeti ve hane arasında siyasi bir dağıtım kararına dönüşebilir. Rezerv, şoku yok eden sihirli depo değil; altyapı ve karar kapasitesi çalışıyorsa krizin ilk evresini sonraki seçeneklere bağlayan bir köprüdür. Köprünün ne kadar taşıdığı ise yalnız hacminden okunmaz.