Bir yaklaşım jeneriği eksiksiz bir liste, diğeri filmin sonundaki son sahne sayar. İlkinde adın bulunması yeterlidir; ikincisinde yazı boyu, akış hızı, bölümleme, müzik ve platformun atla düğmesi kimin emeğinin gerçekten okunabildiğini belirler. Yüzlerce ismi aynı hızla geçirmek eşitlik gibi görünür, ama bu biraz bütün oyunculara aynı anda tek mikrofon vermektir. Kredi tasarımı yalnız kayıt tutmaz; yapımın kolektif yapısını seyirciye anlatır.
Benim tercihim, zanaatları departman etiketiyle gömmek yerine işlev ve estetik sonuç arasında küçük bağlar kuran jeneriklerden yana: ses kurgusu, renk, kostüm eskitme ya da altyazı ritmi birer bürokratik kalem değil, gördüğümüz dünyanın kurallarıdır. Yine de jeneriği ikinci filme çevirmek her yapıt için doğru olmaz; okunabilirlik ancak gösterim biçimi süreyi cezalandırmadığında ve izleyiciye gerçekten kalma seçeneği verildiğinde görünürlük üretir.