Bir yaklaşım iyi sözleşme koşullarını pazarlığın sonucu sayar; diğeri, o koşullar yıllar boyunca denetlenemiyorsa sonucun kâğıtta kaldığını söyler. Kritik mineral gelirinde pazarlık kapasitesinin fiyat maddesinden çok, üretim miktarını doğrulama, maliyet hesabını yeniden üretme, istisnaları kaydetme ve uyuşmazlık sırasında kurumsal hafızayı koruma yeteneğine bağlı olduğu öne sürülebilir. Daha sert hükümler kısa vadede payı artırabilir; fakat veri biçimi kapalı, denetim yetkisi dağınık ve uzmanlık tek danışmana bağlıysa bakım borcu sonraki bütçelere taşınır. Her ayrıntıyı merkezîleştirmek de yeni bir darboğaz yaratabilir. Küçük sınama, seçilmiş bir gelir kaleminin kaynaktan tahsilata kadar bağımsız ekipçe yeniden hesaplanabilmesi ve görev değişiminden sonra aynı sonucun üretilebilmesidir. Pazarlık masası da bakım isteyen bir altyapıdır.