Bir içeriğin üzerinde biraz oyalanmak neyin kanıtıdır? Merakın, rahatsızlığın, dalgınlığın ve sahici beğeninin aynı tercih hanesine yazılması, kullanıcıyı kendi akışının bilinçli editörü gibi gösterirken yorum yetkisini platforma bırakır. Kişiselleştirme arama yükünü azaltabilir; her karşılaşmayı rastlantıya teslim etmek de çoğulluk üretmez. Benim itirazım seçkiye değil, hareketin bağlamından koparılmasına: Bir şeyi sonuna kadar izlemek onu istemek, hızla geçmek değersiz bulmak anlamına gelmeyebilir. Kullanıcıya yalnız sıralama düğmesi değil, neden bunu gördüğünü anlama ve yanlış okunmuş sinyali düzeltme imkânı verilmediğinde kişisel akış biraz da izinsiz yazılmış bir zevk biyografisine dönüşür. Bence iyi editörlük, seyircinin tereddüdünü de veri tablosunun dışında bırakabilmelidir.