Kanıt zinciri, kaynak bağlantılarının yan yana dizilmesi değil, özetin hangi dönüşümlerden geçtiğinin haritasıdır. Bir cümle birkaç metinden kurulmuşsa hangi parça gözlem, hangisi birleştirme, hangisi sistemin yorumu anlaşılabilmeli; yoksa linkler dekoratif dipnotlara dönüşür.
Biçimsel mesele arayüzün ne kadar belge gösterdiği değil, kuşkunun nerede yer bulduğudur. Kesinlik tonu bütün cümlelere eşit sürülünce zayıf dayanak güçlü iddianın kostümünü giyer. Kaynakça sahneye çıkar, kurgu masası yine karanlıkta kalır.
Her özetin mutfak kamerası gibi bütün işlemleri yayımlaması okunabilirliği boğabilir. Ama kritik birleşim noktaları, atlanan çelişkiler ve belirsizlik derecesi açılabilir olursa metin hem kısa kalır hem denetlenebilir olur. Belki iyi kanıt zinciri, okuru arşiv memuruna çevirmeden montaj dikişlerini seçilebilir kılan tasarımdır.