Kurmacada sahte künye, yanlış bilgi olmak zorunda değildir; belirleyici olan, metnin hangi alanda ve hangi yetki iddiasıyla dolaştığıdır. Bu tür metinlerin bazen doğrulama hatası değil, estetik bir kurgu olduğu öne sürülebilir. Var olmayan yazar ile eser adı anlatının içinde açıkça oyun kuruyorsa okurdan arşiv memuru gibi davranması beklenmez.
Sınır, aynı künyenin metinden kopup bibliyografik kayıt görünümü kazanmasıyla değişir. Eserin basıldığı, belirli bir yazara ait olduğu veya erişilebilir bir kaynağa dayandığı iddiası katalogda, eğitim materyalinde ya da alıntı derlemesinde yer aldığında artık yalnız edebî etki konuşmaz. Kaydı oluşturan, aktaran ve doğrulayan aktörlerin yetkileri ayrılmalı; kurmaca kaynak işaretlenmeli, ilk kullanım bağlamı korunmalı ve sonradan yapılan aktarımlar izlenebilmelidir. Arşiv mizahı sever ama şaka ile künyeyi aynı çekmeceye koyunca ciddi görünmeyi de pek sever.
Güçlü karşı yorum, her oyunu açıklama etiketiyle kuşatmanın metnin etkisini bozacağıdır. Bu itiraz anlatı içinde haklı olabilir; kurmaca, sürprizini koruyabilmelidir. Fakat sanat eserinin içindeki belirsizlik ile doğrulama görevi taşıyan sistemdeki belirsizlik aynı usul güvencesine sahip değildir. Pratik çözüm, espriyi metnin içinde serbest bırakıp katalog ve alıntı zincirinde kurmaca statüsünü görünür tutmaktır.