Bir alıntının kaynağı yoksa eksik mi, yoksa oyununu tamamlamış mı?
Yaygın refleks, uydurma alıntıyı sahte belgenin küçük kuzeni saymak. Oysa yazar adı, kitap başlığı ve basım hikâyesi açıkça kurmacanın parçası olduğunda mesele doğrulama sınavından çıkar; tek cümlelik metnin çevresine görünmez bir kütüphane kurulur. Okur yalnız sözü değil, o sözü yıllarca taşıdığı varsayılan dünyayı da hayal eder.
Asıl zanaat aforizmada değil, künyenin cümleyle sürtünmesindedir. Ağırbaşlı bir eser adı saçma bir hükmü ciddileştirebilir; gösterişli bir yazar adı sıradan cümleyi bilerek sendeletebilir. Başarısız örnekse aforizmaya yalnız takma bıyık yapıştırır.
Uydurma kaynak, sis bombası değil sahne makinesidir; ipleri görünürken daha iyi çalışır.