Jenerik hızlandığında yalnız isimler değil, eserin nasıl ortaya çıktığı da gözden kaybolur. Seyirciye bir başrol, bir yönetmen ve birkaç tanınabilir yüz bırakılır; sesi temizleyen, kumaşı yaşlandıran, altyazının ritmini kuran ya da arşivi ayakta tutanlar üretimin koşulu değil, sonradan eklenmiş teşekkür gibi görünür. Kültür endüstrisi ekip işi yapıp hatırlama işini tek kişilik gösteriye çevirmekte hayli maharetli.
Elbette her katkıyı aynı büyüklükte sergilemek, görünürlüğü adil dağıtmaktan çok yeni bir okunmazlık üretebilir. Benim sınırım kredi listesinin uzunluğu değil, katkının anlaşılabilir olması: Hangi estetik kararın hangi iş ve yetki zincirinden geçtiği röportajda, tanıtımda, ödülde ve arşiv kaydında izlenebilmeli. Böylece imza silinmez; yalnız imzanın masaya tek başına oturmadığı anlaşılır. Yine de hangi işlerin adlandırılacağına kim karar veriyorsa, görünmezliğin yönetmeni biraz da odur.