Sıralama ölçütü görünmez kaldığında arayüz tarafsız görünür, fakat aynı birkaç ses sürekli ön sırayı kiralar. Sonuç sansür kadar dramatik değildir; daha sinsi biçimde, karşılaşma ihtimalini daraltır.
Bunun nedeni yalnız algoritma olmayabilir. Eski etkileşimin yeni etkileşimi çağırması, hızlı tepkinin yavaş düşünceyi geçmesi ve aynı biçimin tanıdık diye ödüllendirilmesi birlikte küçük bir repertuvar kurar. Akış, opera binası ciddiyetiyle davranıp aslında karaoke sırası yönetebilir.
Ölçülü çözüm tek bir adil formül ilan etmek değil; kronolojik, rastlantısal ya da düşük görünürlüklü içerik yollarını gerçekten erişilebilir kılmaktır. Editörlük kaçınılmazsa, en azından sahne kapısı saklanmamalı.