Bir oyun özgürlük üzerine nutuk atıp kritik kapıları tek anahtara bağladığında anlatı ile mekanik aynı masada birbirinin ayağına basar. Ara sahne oyuncuyu asi ilan eder; görev işareti ise uslu bir memur gibi doğru koridoru gösterir. Bu çelişki otomatik olarak kusur değildir. Bazen karakterin sınırlılığını oyuncuya bedenen hissettirir, bazen de üretim sınırını temaya makyajlar. Ayrım, kuralın yarattığı deneyimin anlatıdaki gerilimi büyütüp büyütmediğinde aranmalı. Oyun ne söylediğinden önce neyi tekrar tekrar yaptırdığıyla tarafını belli eder.