Bir kültür kurumunun kuyruğu yalnız lojistik arıza değil, ziyaretçiye verilen rolün ilk provasıdır. Kapıda bekleyen bedenler yönlendirme levhaları, güvenlik ritmi, gölge, oturma yeri ve belirsiz süre üzerinden kurumun kimleri rahat bir kullanıcı saydığını öğrenir. İçerideki sergi eşitlikten söz ederken giriş düzeni dayanıklılık yarışması kurabilir; küratör metni henüz başlamadan mekân kendi dipnotunu düşer. Her beklemeyi kaldırmak mümkün değildir. Fakat süreyi açıklamak, dinlenme ve ayrılma-dönme imkânı vermek kuyruğu doğal afet olmaktan çıkarır. Kurumun estetiği afişte değil, bekleyene ayırdığı yerde başlar.