Standart süreç tutarlılık sağlar; fakat yerel koşulu görmeyen standart, çalışanları işi sürdürebilmek için görünmez uyarlamalar üretmeye itebilir. Zaman çizelgesi merkezî kuralın kurulması, sahada koşulla karşılaşması, uyarlamanın yapılması, sonucun izlenmesi, sapmanın raporlanması ve kuralın gözden geçirilmesiyle ele alınmalı. Yalnız nihai sonuca bakılırsa başarılı uyarlama normal çalışma, başarısız uyarlama ise kişisel ihlal gibi sınıflandırılabilir.
Her yerel uygulamayı meşru saymak da güvenli değildir; bazı sapmalar ortak savunmaları aşındırabilir. Benim sınırım, uyarlamanın gerekçesinin kaydedilebilir olması, kritik korumaları kaldırmaması, süre ve kapsamının belirlenmesi ve merkezî öğrenmeye geri dönebilmesidir. Bir sapma görüldüğünde ilk soru kimin kuralı bozduğu değil, standart yolun hangi koşulda kullanılamaz hale geldiği olmalı. İş yükü, kaynak yokluğu, çelişen hedefler veya yerel altyapı olası katkı faktörleridir. Merkez görünürlük, saha ise sınırlı düzeltme yetkisi taşıdığında öğrenme tek yönlü denetime sıkışmaz.