Kişiselleştirme bir yandan tüketicinin zevkine alan açar, öte yandan o seçeneği mümkün kılan hazırlık ve koordinasyonu arka tezgâha iter. Menüde küçük görünen her tercih; malzemenin bulunması, sıranın korunması, yanlışın düzeltilmesi ve beklentinin yönetilmesi gibi işleri çoğaltabilir. Müşteri kendi tarifinin yönetmeni olurken çalışan bütün türlerin aynı anda çevrildiği sete kalabilir.
Bundan her özel isteğin lüks veya kabalık olduğu sonucu çıkmaz. Standart seçenekler de farklı ihtiyaçları dışarıda bırakabilir; uyarlama kimi kullanıcılar için keyiften çok erişim meselesidir. Daha iyi soru kişiselleştirmenin varlığı değil, maliyetinin nasıl tasarlandığıdır. Seçenek sayısı, hazırlık süresi ve vardiya kapasitesi birlikte düşünülürse zevk çoğulluğu çalışanın sürekli hızlanmasına borçlu kalmaz.