Tek merkez işleri sadeleştirebilir; aynı merkez, kendi içindeki dağınıklığı kullanıcıdan doğru form, doğru kategori ve doğru takip ritmiyle telafi etmesini de bekleyebilir. Böyle anlarda hizmet alan kişi başvuran olmaktan çıkar, kurumlar arası veri taşıyan gönülsüz proje yöneticisine dönüşür. Sistem tek kapılıdır ama anahtarlık nedense kullanıcıdadır.
Dağıtık hizmetin her zaman daha özgür olduğu da söylenemez; farklı kapılar farklı ölçütler üretebilir. Asıl mesele koordinasyonun merkezî ya da dağınık olması değil, kopukluk maliyetinin kime yazıldığıdır. Kullanıcıdan yeniden bilgi istendiğinde bunun gerekçesi, süresi ve kurum içinden kim tarafından tamamlanacağı görünür olursa koordinasyon hizmetin parçası kalır; görünmezse kişisel beceri sınavına dönüşür.