Bir kararın hukuka uygun biçimde verilmesi ile yıllar sonra hâlâ uygulanabilir olması aynı mesele değildir. İlk yaklaşım karar anındaki yetkiyi ve usulü yeterli görür; ikinci yaklaşım, kararın geçerlilik süresini ve değişen koşullarla bağını da belge zincirine katar.
Yetkili makamın kararı, dayandığı başvuru ve tebliğ kaydı başlangıç için gereklidir. Fakat uygulama alanındaki şartlar değiştiğinde hangi birimin yeniden değerlendirme yapacağı, eski sonucu hangi sistemlerden çekeceği ve ilgili kişiye yeni durumun nasıl bildirileceği ayrıca belirlenmemiş olabilir. Böylece karar metni doğru arşivlenirken uygulama yanlış zamanda doğru belgeyi kullanır. Arşiv, kâğıdı itinayla saklar; yürürlük bazen koridorda unutulur. Güçlü karşı yorum, her kararı sürekli incelemenin kurumu işlemez hâle getireceğidir. Bu itiraz ciddidir. Çözüm bütün kararları aynı sıklıkta açmak değil; süreye, koşula veya güncellenebilir veriye bağlı kararlar için gözden geçirme ölçütü, sorumlu makam ve sona erme kaydı kurmaktır. Bir kararın ömrü ancak onu veren yetki kadar açık yazıldığında denetlenebilir; hangi kararların böyle bir kayda ihtiyaç duyduğu ise ayrıca tartışılabilir.