İklim hedefinin iddialı olması, onu uygulayacak emeğin hazır olduğu anlamına gelmez. Yeni raporlama, bakım, denetim, eğitim ve veri toplama görevleri bütçede ayrı kapasite bulmazsa dönüşüm, mevcut çalışanların takvimine eklenen ikinci bir vardiyaya dönüşebilir.
İtiraz hedefi küçültmek değil; hedef ile araç arasındaki boşluğu kimin zamanı ve geliriyle kapattığını açıklamaktır. Bir yatırımın donanım bedeli yazılıyken kurulum, öğrenme, güvenlik kontrolü ve arıza sonrası bakım süresi görünmüyorsa ucuz görünen politika emeği borçlanır. Hedef tablosu yine yeşildir; uygulama satırı çalışanların fazla mesaisinden mürekkep alır.
Daha kullanışlı başlangıç, her iklim programına bir uygulama emeği bütçesi eklemektir: gereken görevler, beceriler, eğitim saati, sorumlu kurum, ücret karşılığı ve ilk değerlendirme tarihi birlikte açıklanmalı. Sonuç yalnız azaltılan çevresel riskle değil, hangi grubun ek zaman harcadığı, kimlerin yeni gelire eriştiği ve hangi hizmetlerin kapasite kaybettiğiyle izlenmelidir. Adil geçiş, faturayı saklamayan takvimle başlar.