Bir kütüphaneyi sessiz tutmak ortak çalışmayı kolaylaştırabilir; her sesi uygunsuz saymak ise mekânın kimler için tasarlandığını ele verir. Çocuğuna metni fısıldayarak okuyan yetişkin, ekran okuyucu kullanan ziyaretçi ya da görevliye soru sorması gereken biri kolayca düzeni bozan role yazılabilir. Sessizlik böylece araç olmaktan çıkıp ideal kullanıcı seçmesine dönüşür.
Buna karşılık gürültünün başkalarının dikkatini gerçekten dağıtabileceği açık. Pratik çözüm herkesi aynı tona zorlamak değil; sessiz çalışma, konuşmalı destek ve çocuk kullanımı için anlaşılır alanlar kurmaktır. Kütüphanenin huzuru, bazı kullanıcıların varlığını kısarak sağlanıyorsa kitaplar sessiz, rol dağılımı epey yüksek seslidir.