Bir üniversite bölümünü hobi diye ayırmak, öğrencinin merakını özgürleştiriyor gibi görünür; fakat geçim beklentisini ve eğitim maliyetini ortadan kaldırmaz. İtirazım her programı doğrudan meslek eğitimine çevirmek değil. Sorun, ekonomik karşılığı belirsiz görülen alanlarda öğrenme süresi, barınma, ulaşım ve vazgeçilen çalışma gelirinin öğrencinin ya da ailesinin özel bütçesine bırakılmasıdır. Böyle olunca aynı merak, geliri geniş olan için seçenek; çalışmak zorunda olan için ertelenen bir lüks haline gelebilir.
Daha kullanışlı ayrım bölüm adları arasında değil, katılım koşulları arasında kurulabilir. Bursun yaşam maliyetini ne ölçüde karşıladığı, ders programının ücretli çalışmayla bağdaşıp bağdaşmadığı, staj ve proje emeğinin karşılığının bulunup bulunmadığı, mezuniyet sonrası geçiş desteği ile öğretim kapasitesi birlikte açıklanmalı. Küçük ara adım, her programın tanıtımına yalnız ders listesini değil tahmini zaman yükünü, mevcut maddi destekleri ve mezunların farklı geçim yollarını gösteren düzenli bir rapor eklemektir. Hobi etiketi kolay bir sütun başlığıdır; faturayı kimin ödediği hâlâ ayrı bir sorudur.