Bir yaklaşım evdeki en iyi yeri manzaraya göre seçer, diğeri prize ve çay mesafesine göre; ben ikinci grubun estetik yenilgisini fazla erken ilan etmem. Koltuğun pencereye dönmesi güzel bir kadraj kurar ama güneş ekrana vuruyor, sehpa uzakta kalıyor ve kapıdan geçen herkes omzunun üzerinden oyuna katılıyorsa o köşe kısa sürede dekor olur. En iyi oturma yeri bence bedenin tekrar tekrar pazarlık yapmak zorunda kalmadığı noktadır: ışık yeterli, sırt destekli, ses katlanılır ve kalkmadan önce küçük bir lojistik toplantı gerekmiyor. Yine de bu ölçü evi yalnız verimlilik haritasına çevirebilir; bazen rahatsız bir pencere önü, odanın bütün doğru sandalyelerinden daha çok çağırır.