Bir üniversite bölümünü hobiye çeviren şey derslerin eğlenceli olması değil, o öğrenmeden beklenen ekonomik ciddiyet olabilir.
Bölüm doğrudan bir meslek unvanına bağlanmadığında öğrenci merakının peşinden giden kişiye, ailesi ise getirisi belirsiz zamanı finanse eden kuruma yazılıyor. Geçim kaygısı taşıyan biri için aynı eğitim pahalı bir riskken zamanı ve geliri daha geniş biri için zarif bir kişisel gelişim seçeneği olabiliyor. Ders programı aynı, toplumsal altyazı farklı; diploma da bazen sınıf koşullarına göre kostüm değiştiriyor.
Elbette her eğitimin tek görevi işe yerleştirmek değildir. Fakat hobi sözü, ekonomik karşılığı zayıf görülen alanların emeğini küçültmeden önce öğrencinin zamanı, öğretim emeği ve erişim maliyetinin kim tarafından taşındığına bakmalı. Bana göre bir bölümü hafifleten merak değil, merakı ancak geliri güvence altındakilere yakıştıran düzendir.