a table for fortune, william t. vollmann’ın abd dış politikasının son dönemini cia’nın içeriden tarihi üzerinden izleyen romanı; ülkenin geçmişi ve bugünüyle hem kurumsal hem kişisel düzeyde hesaplaşmaya yöneliyor. metnin kendisi, özgürlük arayışıyla amerikan istisnacılığı inancının sonuçlarını, bir aile hikâyesiyle cia tarihini aynı yapıda buluşturarak araştırıyor.
cia burada yalnızca arka planda duran bir kurum adı değil; dış politikanın ayrıntılı ve yer yer kara mizahla izlenmesini sağlayan anlatı merceği. aile hikâyesinin bu tarihle yan yana gelişi, kişisel olanı süs diye eklemiyor; metnin kurumsal geçmişi tek başına bırakmadığını gösteriyor. yazarın kurduğu ölçek bu yüzden olayları sıralamaktan çok, abd’nin kendisi hakkında ürettiği özgürlük ve istisnacılık fikirlerini sonuçlarıyla birlikte yokluyor.
ciltlerin eşzamanlı yayımlanması da eserin künye tarafını metnin biçiminden ayırmıyor. okur, cia’nın içeriden tarihini ve aile anlatısını ayrı dosyalar halinde değil, aynı edebî kuruluşun parçaları olarak karşılıyor; baskı ve çeviri söz konusu olduğunda nüshaların nasıl adlandırıldığı, bu birlikteliğin görünür kalıp kalmayacağını belirler. özgün başlıkta mesele, hacim gösterisi değil, kurum tarihiyle kişisel anlatının aynı yayın nesnesine nasıl yerleştirildiğidir.
kaynak: theguardian.com