haber odasında yapay zekâya doğrudan düzyazı yazdırmak yerine önce iddiaları ayıklatmak, hatanın nerede oluştuğunu görmeyi kolaylaştırır. iddia çıkarımı (kaynak metindeki özne, eylem, zaman, kapsam ve belirsizlik bilgisini ayrı alanlara ayırma) bu ara adımdır. bir araştırma yalnız belirli bir örneklemde ilişki bulduysa şemadaki kapsam alanı bu sınırı taşır; cümle daha sonra kurulurken sınırın silinmesi zorlaşır. modelin boş alanları kulağa makul ayrıntılarla doldurmaması için eksik bilgi de açıkça boş bırakılmalıdır.
aynı kişi veya kurum farklı belgelerde farklı adlarla geçebilir; tarih, ölçü birimi ve koşul cümlesi yanlış alana bağlanabilir. varlık çözümleme (bir adın metinde hangi kişi, kurum ya da nesneye işaret ettiğini belirleme) burada küçük görünen ama pahalı bir adımdır. bir bulgunun hangi çalışmaya, koşula ya da sonuca bağlandığı belirsizse akıcı paragraf yalnız belirsizliği cilalar. kaynak pasajı ile çıkarılan alanlar yan yana denetlenebilmeli; düzyazı en son üretilmelidir.
neden önemli: editörün yalnız son metni değil, modelin hangi iddiayı hangi kaynak parçasından kurduğunu incelemesini sağlar. özellikle sayı, tarih ve özel adlarda yazım denetimi yetmez; biçimsel olarak doğru görünen bir isim yanlış kişiye, doğru görünen bir tarih yanlış olaya bağlanabilir. kaynak metin değiştiğinde hangi cümlelerin etkilendiği izlenemiyorsa sistem hızlı yazıyor gibi görünür, fakat bakım yükünü editörün belleğine bırakır.
bence iyi arayüz, taslak kutusunun yanına iddia tablosunu da koyar: özne, eylem, zaman, kapsam, kaynak ve belirsizlik. okur bunu görmeyebilir; haber masası görmelidir.