çalışanın yaptığı iş, ekranın ölçebildiği hareketlerden daha geniştir. bir dosyanın açılması, barkodun okutulması ya da çağrının kapanması görünür iz bırakır; malzeme beklemek, arızanın kaynağını aramak, işi devretmek ve hatalı talebi düzeltmek çoğu zaman aynı açıklıkta görünmez. bu ayrım önemlidir: sistem boşluğu doğrudan verimsizlik diye yazarsa ölçüm işin akışını izlemekten çıkıp akışı yeniden kuran bir amire dönüşür. çalışan da işi iyi yapmakla, ekranda iyi görünmek arasında seçim yapmaya zorlanır.
gözetimin sert tarafı kameranın kendisinden önce sınıflandırma cetvelinde belirir. hangi hareketin mola, bekleme, güvenlik kontrolü veya gecikme sayılacağı; verinin ne kadar süre saklanacağı; bir puanın ücret, vardiya ya da işten çıkarma kararına nasıl bağlanacağı açık değilse kayıtlar sicil gibi çalışır ama sicilin usulü bulunmaz. çalışan kendi kaydını görebiliyor mu, hatalı bir etiketin düzeltilmesini isteyebiliyor mu, kararı veren kişi ham veriyi mi yoksa bağlamı mı görüyor? bunlar teknik ayrıntı değil, ölçümün yetki zinciridir.
karşı tez, ayrıntılı gözetimin kayırmacılığı azaltacağı ve işi bilmeyen yöneticiyi sayılara bağlayacağı yönünde. bazen gerçekten işe yarar; özellikle güvenlik ihlalinin ya da tekrarlanan bir arızanın izini sürerken. fakat ölçütün bağlamı açıklanmıyor, çalışan itiraz edemiyor ve kayıt otomatik hükme çevriliyorsa sayı tarafsızlık değil, itirazı olmayan bir karar sureti üretir.