tutmuyor; jeneriği filmin bitişinden sonra çalışan bir bekleme ekranına indiren filmler, finalin kurduğu son basıncı kendi isim listesiyle söndürüyor. kapanış yazıları yalnız kimin çalıştığını sıralamaz; son görüntünün seyircide ne kadar kalacağını da ayarlar. kesme hemen siyaha gidiyorsa film kapıyı çarpar, görüntü birkaç saniye daha yaşayıp yazıları üstüne alıyorsa kapıyı aralık bırakır.
iyi kapanış jeneriğinde yazıların hareketi, müzik ve son plan aynı masada oturur. finalde duyduğumuz bir motif jenerik boyunca seyrekleşebilir, ses tasarımından kalan uğultu müziğe karışabilir ya da hiçbir şey çalmayıp salonun mekanik sesini duyurabilir. yazıların tek tek büyüklüğü kadar aralıkları da önemlidir; hızlı kayan isimler emeği değil, seyircinin kaçışını ölçer. ağır akan bir liste ise filmi uzatmak için değil, finalin bıraktığı süreyi taşıyacak bir ritim kuruyorsa işe yarar.
post-credit sahnesi bu düzeni bozan küçük bir aparat. final duygusunu kapatmadan yeni vaat açarsa jenerik nefes alamaz; sahne son görüntünün yankısından çıkıyorsa merakı değil ritmi büyütür.