ilk birkaç saniyede bas gitarın kurduğu gevşek salınım, sex and candy'yi hemen ele veriyor. marcy playground burada şarkıyı büyük bir girişle açmıyor; davul geride duruyor, gitarlar sesi parlatmak yerine kenarlarını hafifçe dağıtıyor. vokal de nakaratı bir zafer anı gibi değil, aynı düşüncenin odada dönüp durması gibi taşıyor.
şarkının tuhaf çekiciliği, başlığının çağrışımından daha uykulu bir ses dünyası kurmasında. radyoda çalındığında birkaç saniyede tanınmasının nedeni büyük bir final ya da gösterişli bir vokal değil, bas çizgisinin o gevşek yürüyüşü ve melodinin kendini zorlamadan geri gelmesi. gençlik filmi dekoruna çok kolay yerleşiyor ama kulaklıkta daha küçük, daha kapalı bir oda duyuluyor; davulun araları ve gitarın bıraktığı boşluklar şarkıyı hâlâ biraz gizli tutuyor.
nakarat geldiğinde müzik genişlemek yerine aynı gevşek çizgide kalıyor; sanki radyo bir anda başka bir odaya geçmiyor da bulunduğu yerde sesini biraz açıyor. kulaklıkla dinleyince bas önde yürürken vokal onun arkasındaki puslu duvara yaslanıyor.