hareketli görüntüyü daha az veriyle taşıyan kodlama düzenlerinde, sıkıştırmanın görüntüyü nasıl kaybettiğini anlamak için quantization (dönüşüm katsayılarını daha kaba aralıklara yuvarlama) terimine bakmak gerekir. birçok codec kareyi küçük bloklara ayırıp parlaklık ve renk değişimlerini matematiksel bileşenlere dönüştürür; gözün daha az seçtiği ince ayrıntılar daha seyrek temsil edilebilir. çözücü bu katsayılardan görüntüyü kurar, fakat yuvarlanmış ayrıntıyı geri getiremez. blok sınırları, ince çizgilerde titreşim ve hareketli dokularda çamurlaşma, verinin hangi aşamada atıldığının izleridir.
bit hızı (bitrate, saniye başına ayrılan veri miktarı) sabit bir kalite düğmesi değildir. rate control (bit hızı denetimi), sahnenin karmaşıklığına göre quantization'ı ve kareler arası tahmini ayarlar. düz bir duvar az veri ister; yapraklı ağaç ya da ince tel örgü aynı bütçeyi hızla tüketir. aynı ortalama bitrate ile kodlanan iki video bu yüzden farklı bozulabilir. renk örnekleme (renk bilgisini parlaklığa göre daha düşük çözünürlükte saklama) de küçük yazıların ve renk kenarlarının neden yumuşadığını açıklar.
neden önemli: teslimat codec'inde zaten yuvarlanmış görüntüyü açıp yeniden kaydetmek, yeni kaybı eski kaybın üzerine bindirir. kurgu için hızlı kare erişimi gerektiğinde daha çok bağımsız kare ve daha kısa kareler arası tahmin zinciri seçilebilir; dosya büyür ama kesme ve arama kolaylaşır. dağıtımda daha uzun zincir ve daha kaba quantization daha küçük dosya sağlar; karşılığında çözümleme yükü, gecikme ve hareketli sahnelerde artefakt (kodlama kaynaklı görüntü bozulması) görülür.