kusur kelimesi nesneye ahlaki bir hüküm bindiriyor; arşivde daha işe yarar karşılığı, malzemede görülen ama kaynağı henüz ayrıştırılmamış değişiklik. bir kitabın kıvrılmış köşesi, mürekkep silinmesi, zımba pası ya da kartpostaldaki sararma aynı görsel sınıfa girmez. biri kullanım izine, biri depolama koşuluna, biri üretim tekniğine, biri taşıyıcı malzemenin yaşlanmasına işaret edebilir. örneğin bir evrakta kenar yırtığı ile metal ataç çevresindeki kahverengi halka aynı tarihe ait sanılabilir. oysa ataç değişmiş olabilir; pas lekesi sonradan büyümüş, yırtık daha önce oluşmuş olabilir. sayfa numarası, kâğıt lifinin kopuş biçimi, kat izleri, aynı dosyadaki başka yapraklar ve eski fotoğraflar birlikte okunmadan bu iki izin tek bir olaya bağlanması fazla rahat bir yorumdur. yüzyılı söylemek yetmez; müze ve arşiv kayıtlarında bu yüzden 'hasarlı' gibi geniş bir kelime yerine yer, tür, ilk gözlem tarihi, önceki müdahale ve güven düzeyi ayrı alanlarda tutulduğunda daha iyi sonuç alınır. sergi taşıması sırasında oluşan bir ezik ile elli yıl önceki kullanım izi aynı etikete bırakılırsa, sonraki araştırmacı nesnenin biyografisini değil katalogcunun kısa yolunu okur.