bir yerin canlılar için kötü sonuçlar üretmesi, onu tek başına ekolojik tuzak yapmaz. canlıların bir yeri seçmesiyle o yerde başarılı olması ayrı ölçülerdir: tuzakta geçmişte işe yarayan bir çevresel işaret hâlâ çekici kalır, fakat güncel koşullar yaşama ya da üreme başarısını düşürür. yerin verimsiz olması yetmez; canlıyı oraya çeken bir uyumsuzluk da gerekir.
bunu kaynak-yutak (source-sink) ayrımıyla düşünmek açıklayıcı. kaynak habitatta nüfus kendi kendini yenileyebilir ve dışarıya birey gönderebilir; yutak habitatta ise sayıyı korumak için başka alanlardan gelen bireylere ihtiyaç vardır. ekolojik tuzak, canlıların özellikle tercih ettiği bir yutak alanı olabilir. ama her yutak habitatı tuzak değildir: canlılar oraya çekilmiyor, yalnızca başka seçenek bulamadığı için dağılıyorsa ekolojik tuzak için gereken tercih-sonuç uyuşmazlığı kurulmaz.
örneğin çiçekli bir yol kenarı böcek için besin işareti verebilir; fakat biçme, ilaçlama veya taşıt trafiği nedeniyle üreme başarısı yakındaki daha sade bir alandan düşükse, kalabalık görünmesi iyi habitatın kanıtı sayılmaz. burada kaç canlı geldiği kadar kaçının kaldığı, ürediği ve sayının başka alanlardan taşınan bireylerle mi korunduğu da izlenir. kelime biraz dramatik dursa da ölçülen şey çekicilik ile yaşam sonucu arasındaki uyumsuzluktur.