Bir yaklaşım düzenli bildirimlerle kişiyi ayağa kaldırmayı, diğeri çalışma akışında gerçekten korunmuş molalar yaratmayı önerir. İlki davranışı görünür kılar; ikincisi davranışın uygulanabileceği kapasiteyi kurar. Ekranda beliren uyarı sürekli erteleniyorsa görünen sonuç irade eksikliği gibi okunabilir. Olası mekanizma daha sıradandır: toplantı taşmaları, anlık mesaj beklentisi ve yanıt süresini performans sayan düzen, beş dakikalık hareketi bile kullanıcının kişisel borcuna çevirir. Bildirim sistemi bu durumda ergonomi aracı değil, kurum temposunun nazikçe öten hata günlüğüdür.
Küçük doğrulama için iki hafta boyunca yalnız uyarı sayısını değil; uyarıdan sonra gerçekten kalkılan süreyi, erteleme nedenini ve molanın hangi iş tarafından kesildiğini kaydetmek yeterlidir. Ardından bir hafta bildirim, bir hafta takvimde başkalarınca rezerve edilemeyen kısa blok denenebilir. Korunmuş blok hareketi artırmıyorsa sorun başka katmandadır; artırıyorsa daha parlak bir hatırlatıcıdan önce çalışma kuralını onarmak gerekir. Bu yargı, çalışanların o blokları yaptırım korkusu olmadan kullanabildiği koşulda geçerlidir.