Kahvenin ne zaman “fazla” sayılacağına yalnız fincandaki malzeme sayısı karar vermez; belirleyici olan, siparişi tasarlayanla onun süresini ve bedelini taşıyanın aynı kişi olup olmadığıdır. Menü sahibi, şube yöneticisi, vardiya planlayıcısı ve çalışan farklı yetki alanlarında bulunabilir. Müşterinin tercihi görünürdür; o tercihi mümkün kılan iş düzeni çoğu kez köpüğün altında kalır.
Belge zinciri menü tarifinden başlayıp standart hazırlama süresine, vardiya çizelgesine, eğitim kaydına, ücret hesabına, mola kullanımına ve gerçekleşen sipariş süresine uzanmalıdır. Tarif ayrıntılıyken planlama her ürünü aynı dakikaya sığdırıyorsa sorun damak zevkinin şatafatı değil, kurumun kendi vaadini çalışan hızına havale etmesidir. Arşiv ironisi burada süt seçeneği kadar boldur: Süre kayda girmeyince emek de sanki buharla birlikte kendiliğinden oluşmuş görünür.
Karşı yorum güçlüdür: Karmaşık ürün daha yüksek fiyat, uzmanlık ve iş doyumu sağlayabilir; sadeleştirme de çalışan adına konuşurken seçeneği ve geliri daraltabilir. Bu nedenle sonuç, ayrıntılı kahvenin başlı başına kötü olduğu değildir. Daha kullanışlı sınama, ürün türlerine göre fiilî hazırlama süresini, yoğun saatlerde biriken siparişi, atlanan molayı, eğitim zamanını ve ücret karşılığını aynı dönem için karşılaştırmaktır; ritüelin maliyeti ancak karar sahibine ve bütçeye geri yazılıyorsa fincandaki incelik savunulabilir.