barry lyndon'da insanlar bazen manzaranın ya da odanın içine yerleştirilmiş figürler gibi duruyor; hareket başladığında bile kadrajın ağırbaşlılığı bozulmuyor. düellolar, yolculuklar ve salonlar bu yüzden bir tablonun içinde kimin yer değiştirdiğini izlediğim yüzeylere dönüşüyor. bu kadar hareket, nasıl bu kadar hareketsiz kalabiliyor?