Ruh başrole yazıldığında beden çoğu anlatıda yalnız dekor taşıyan işçiye dönüşür. Düşünmek, inanmak ve anlam kurmak alkışı toplarken uyumak, beslenmek, temizlemek ve hasta bakmak sahne değişiminde sessizce halledilecek ayrıntılar sayılır; metafizik böylece fark ettirmeden görev dağıtım cetveline benzeyebilir. Bu, beden-ruh ayrımını kullanan her düşüncenin zorunlu sonucu değildir, ama biçimin pratik sınavı gündelik hayatta yapılır: Yüce kabul edilen deneyimin devam edebilmesi için gereken işi kim fark ediyor, kim tekrarlıyor, kimden doğal yetenekmiş gibi bekleniyor? Ruhun özgürlüğü başka birinin alarm kurmasına bağlıysa oyunun görünmez bir yardımcı karakteri vardır. Belki soru yalnız neyiz değil, bu cevabın kuliste kimi çalıştırdığıdır.