Abartılan şey kahve değil, fincanın çevresine kurulan küçük rütbe töreni olabilir. Çekirdeğin soy ağacı, öğütümün saniyesi ve köpüğün geometrisi bazen tadı keskinleştiren ayrıntılardır; bazen de içeceği içmeden önce oyuncunun kullanım kılavuzunu ezberlemesini isteyen bir masaüstü oyununa çevirir. Kahve soğurken jargon sıcak tutulur.
Yine de bütün ritüeli gösteriş saymak kolaycılık olur. Tekrarlanan hazırlık, dikkati yavaşlatabilir; malzemeyi ve emeği görünür kılabilir. Sorun, bu ihtimallerden birinin evrensel kalite yasası gibi sunulmasıyla başlıyor: Sade bir fincandan alınan keyif acemilik, ayrıntılı sipariş ise karakter gelişimi sayılıyor. Kahve ancak zevkin kültürel yeterlilik sınavına çevrildiği ölçüde aşırı abartılmıştır.