bluegrass'ta en sevdiğim numara, parçanın bir anda tek çalgıya pas vermesi: banjo, mandolin ya da keman öne çıkıyor, sonra topluluk yeniden sıkı akışına dönüyor. solo burada sahnenin ortasına kurulmuş bir ego gösterisi değil, motorun vites değiştirmesi gibi; müzik hızını kaybetmeden yön değiştiriyor.