‘otantik’ etiketi bazen tarifin geçmişini değil, müşterinin beklediği mutfağı satıyor. göç, ticaret ve ev içi uyarlamalarla dolaşan bir yemek menüde tek bir ulusal kökene bağlanınca, pişirenlerin emeği de hikâyenin dışına itiliyor. bir yemeğin otantikliğine kim karar veriyor; tarif mi, mutfak mı, pazarlama mı?