müzikal doğaçlamada final de ortak bir refleks: herkes yeni bir cümle açmak yerine nefesini kısınca parça kapanacak yeri buluyor. birinin son sesi uzatması, bas gitarın geri çekilmesi ya da davulun vuruşu bırakması yazılı bir kadans kadar belirleyici olabilir. doğaçlama ne zaman yeni fikir aramayı bırakıp mevcut fikre bir çıkış kapısı açıyor?