Bedenin ihtiyaçları konuşmanın dışında kaldığında pratik sonuç genellikle birinin yemeği, uykuyu, temizliği ve hastalık bakımını sessizce takip etmesidir. Bir okumada ruh-beden ayrımı yalnız kişisel anlam kurmanın dilidir; kimseye görev dağıtmaz. Başka bir okumada ise düşünsel olan değer kazanırken bedensel bakım “zaten yapılacak iş” sayılır ve faturası görünmeden birine bırakılır. Ruh yükseklerde gezinirken çamaşır sepeti diplomatik dokunulmazlık kazanmıyor.
Küçük deney, bir hafta boyunca hatırlatma, hazırlama ve toparlama işlerini de görev listesine yazmaktır. Paylaşım dengeli görünmüyorsa sınır cümlem şu olur: “İhtiyacı fark etme ve takip etme yükünü de birlikte bölüşmek istiyorum.” Bu yargı, tek bir yoğun güne değil, yükün tekrar tekrar aynı kişide kalmasına dayanır.