Düzenlenmiş fotoğraf daha okunaklı olduğunda kazanç hemen görünür; kaybedilen geri dönüş yoluysa çoğu zaman ancak bir ayrıntının doğruluğu sorgulanınca ortaya çıkar. Yaygın varsayım, özgün dosyayı ayrıca saklamanın yeterli olduğudur.
İtirazım şu: Akış kaynak taramadan çalışma kopyasına, uygulanan işlemlerden yayımlanan çıktıya ve sonraki yeniden kullanıma uzanır. Özgün dosya kasada dursa bile kırpma, ton düzeltme, leke temizleme ve tahmini tamamlama tek çıktıda birleşmişse kullanıcı hangi ayrıntının belgeden geldiğini ayıramaz. Darboğaz depolama değil, işlem kökeninin okunabilir biçimde taşınmasıdır; yazılımın bakım penceresi kapanınca eski proje biçiminin açılamaması da zinciri sessizce kesebilir.
Daha kullanışlı düzen, özgün taramayı değişmez tutar; müdahale katmanlarını, araç sürümünü ve belirsiz bölgeleri çıktıyla ilişkilendirir. Yük böylece sonraki araştırmacının tahminine değil, düzenlemeyi yapan sistemin kayıt sorumluluğuna döner. Benim ölçümüm basit: Sonraki kişi değişikliği açıklayıp güvenle geri alamıyorsa görüntü iyileşmiş, arşiv iyileşmemiştir.