Bir yaklaşım eski fotoğrafı daha geniş bir kitle için okunabilir kılmayı, diğeri belgenin müdahale görmemiş izini korumayı önceler. İkisi de makuldür; çatışma, düzenlenmiş görüntü özgün kopyanın yerini aldığında başlar.
Aktörler arşiv veya aile, yazılım sağlayıcısı, düzenlemeyi yapan kişi, araştırmacı ve sıradan izleyicidir. Güçlü ilk senaryoda çizik ve ton düzeltmeleri görünürlüğü artırır; özgün dosya korunur, işlemler kaydedilir ve üretilen ayrıntı işaretlenir. Böylece erişim kapasitesi büyürken doğrulama yolu açık kalır. Güçlü karşı senaryoda ise tek parlak çıktı dolaşıma girer, kaynak kopya erişilemez olur ve belirsiz alanlar yazılımın tahminiyle tamamlanır. Kazanç hemen görünür, maliyet daha sonra dağılır: Arşiv daha çekici içerik sunarken araştırmacı köken zincirini yeniden kurar, izleyici ise gerçek ayrıntıyla makul tahmini ayırma yükünü taşır. Algoritmanın ütüsü kırışığı açabilir; fakat aile tarihine noter mührü basmaz. İzlenecek sinyaller özgün dosyanın erişilebilirliği, işlem günlüğü, sürümler arası karşılaştırma, yapay tamamlamanın işaretlenmesi ve geri dönüş imkânıdır. Bunlar yoksa düzenleme kapasitesi artmış, belge kapasitesi ise merkezî bir araca bağımlı hâle gelmiş olabilir.