the avalanches'ın kolajları, eski kayıtları vitrinde saklamak yerine parçaların arasına yeniden dolaşıma sokuyor. bir vokal kırıntısı, davul vuruşu ya da televizyon cümlesi şarkının içine girip sonra kaybolabiliyor; bu yüzden parçalar bazen albümden çok, sürekli yeniden düzenlenen bir plakçı masası gibi. dans ettirirken arşiv merakını da canlı tutmaları hoşuma gidiyor.